Hulp vragen. Misschien wel één van de moeilijkste dingen die we allemaal niet zo gauw doen. We willen het zelf kunnen. Sterk zijn. Doorgaan.

✦Maar zodra je eindelijk om hulp vraagt, valt er vaak direct al een last van je schouders.

De afgelopen weken waren pittig.

De Volle Maan-eclips in Vissen heeft ontzettend veel met mij gedaan. Ik ben een Vissen, dus misschien is het niet heel gek dat deze periode me raakte. Maar deze keer was het echt heftig.

We sloten allemaal een cyclus van drie jaar af. En dus ging ik terug naar drie jaar geleden. Wat gebeurde er toen in mijn leven?

Er waren twee dingen die direct bij me opkwamen. Over één daarvan wil ik jullie meenemen.

Op 13 september 2023 begon ik met mijn opleiding tot holistisch coach. Op de allereerste lesdag deden we een EFT-behandeling bij elkaar. Tijdens die behandeling raakte ik één van mijn grootste trauma's: mijn trauma rondom vriendschappen.

Als kind ben ik enorm gekwetst door mijn beste vriendinnetje. En hoewel dat inmiddels 23 jaar geleden is, heeft die gebeurtenis me nooit helemaal losgelaten.

De angst om iemand kwijt te raken. De behoefte om het goed te doen. Het zoeken naar bevestiging. De voorzichtigheid in vriendschappen.

Het hangt allemaal met elkaar samen.

Ik probeer al 23 jaar los te komen van de overtuigingen die ik daar heb opgedaan. En iedere keer als ik denk dat ik weer een stukje heb verwerkt, komt er ergens een nieuw laagje naar boven.

Zo werkt helen blijkbaar.

We zijn nooit écht klaar.

En toch dacht ik dat ik goed op weg was.

Ik heb inmiddels zoveel fijne mensen om me heen verzameld. Mensen bij wie ik me goed voel. Mensen tegen wie ik eerlijk kan zijn.

Maar soms vraag ik me nog steeds af:

Laat ik ze wel echt de echte ik zien?

Er blijft altijd een stukje reserve.

In de dagen voor de Volle Maan in Vissen van 28 augustus werd ik opnieuw enorm geconfronteerd met dat oude trauma.

Wat een verdriet. Wat een pijn.

Het voelde alsof ik weer 16 was.

Alsof ik opnieuw alles voelde wat ik toen voelde. Mijn hart voelde letterlijk alsof het gebroken was.

Waar ik 24 jaar geleden kon steunen op mijn ouders, kon ik nu steunen op mijn man en mijn vriendinnen.

Alleen… mijn man was zelf ook verdrietig. En mijn vriendinnen waren op dat moment niet per se een veilige plek voor mij, juist omdat ik op dat gebied zoveel verdriet had.

Dus ik heb gehuild.

Elke dag.

De tranen bleven maar komen. My Immortal heb ik grijs gedraaid. Ik was op. Ik sliep niet meer.

En terwijl ik dit schrijf, huil ik weer.

Ruim drie weken later.

Maar misschien moest het nu eindelijk wel gebeuren.

Want waar ik 23 jaar geleden doorheen ging, maar nooit écht heb gevoeld — waar ik gewoon ben doorgegaan en heb gedaan alsof het allemaal wel meeviel — heb ik nu gevoeld.

Ik heb gevoeld voor mijn 17-jarige ik. Gehuild voor mijn 8-jarige ik. En ruimte gegeven aan mijn 40-jarige ik.

Ze mochten er allemaal zijn.

En daarna heb ik iets gedaan wat ik ontzettend moeilijk vind:

Ik heb om hulp gevraagd.

Ik heb de mensen die van mij houden om ruimte gevraagd. Om een schouder. Om advies. Om nabijheid.

En ik kreeg het.

Ze draaiden niet weg van de rauwe ik.

Ze bleven.

Terwijl ze allemaal hun eigen zorgen, verdriet en leven hebben.

En dat zal ik nooit vergeten.

Terwijl ik dit schrijf, begint er een ander liedje te spelen:

That I Will Be Good van Alanis Morissette.

En ineens weet ik het weer.

Ik ben goed genoeg.

Wat er is gebeurd, heeft me ontzettend veel pijn en verdriet gedaan. Maar het raakte ook iets ouds in mij.

Iets wat na al die jaren eindelijk naar de oppervlakte mocht komen.

Zodat ik het kon voelen. Zodat ik het kon doorleven. Zodat ik het eindelijk écht mocht helen.

Drie jaar geleden heb ik dat oude stuk geopend.

En blijkbaar was het nu tijd om het af te sluiten.

Echt af te sluiten.

De pijn en het verdriet zijn er nog steeds. En misschien mogen die er ook nog even zijn.

Maar nu geef ik ze de ruimte.

Omdat ik heb mogen voelen dat ik gedragen word.

Omdat ik heb mogen ervaren dat ik niet alles alleen hoef te doen.

Omdat ook ík om hulp mag vragen.

En boven alles:

Omdat ik altijd goed genoeg ben. ❤️

Een dankbaar woord voor vooral 3 lieve vriendinnen van mij, en als ze dit lezen weten ze wel wie ik bedoel.

Liefs, Cornelie