De afgelopen weken zag ik op tegen een weekend vol herinneringen. Ik vertelde mezelf dat ik er niet meer aan wilde denken en dat ik het had losgelaten. Daarmee gaf ik mezelf eigenlijk geen ruimte om te voelen wat ik voelde.
✦Toen ik op de radio ‘How do I say goodbye’ hoorde, kwamen de tranen. Een lied dat ik vorig jaar in de weken voor mijn afscheid vaak hoorde. Ik besloot ze deze keer te laten stromen. Tranen die ruimte krijgen, worden omgetoverd tot goud.
Op 28 januari nam ik afscheid van mijn vorige bedrijf, Corners Cake, dat nu Sara’s Sweets heet. Ik had mijn bedrijf verkocht en keek uit naar tijd thuis met mijn kinderen en mijn man. Het voelde eerst alsof ik een grote droom opgaf. Nu zie ik: ik gaf niet op, ik ging verder. De droom paste alleen niet meer.
Het bedrijf heeft me veel gebracht: twee vrouwen die ik in hun ontwikkeling mocht begeleiden, bijzondere klanten en collega’s, en de ervaring dat ik mijn kinderdroom heb waargemaakt. Juist het begeleiden van mensen werd een belangrijke reden dat ik het werk ben gaan doen dat ik nu doe.
Tegelijkertijd leerde ik dat mijn plek in een organisatie blijft bestaan, ook wanneer mijn actieve rol ophoudt. Dat vond ik lastig, omdat ik nog zoveel wilde geven terwijl mijn tijd daar voorbij was.
In systemisch werk gebruiken we soms het beeld van een fontein: water stroomt van boven naar beneden. Ook een organisatie is een systeem met oprichters, voorgangers en opvolgers. Mijn plek bestaat, maar mijn tijd om daar te geven is voorbij.
Dus is het tijd om een andere bak te vullen en op een andere manier te geven. Ik gaf mijn tranen ruimte en genoot met mijn gezin van de zon. Mijn man pakte me wat vaker vast, we aten iets lekkers en ik herinnerde mezelf eraan waarom ik destijds koos: voor mijn gezin en voor mezelf.
Kies voor jezelf, hoe moeilijk ook. En geef je tranen daarna de ruimte — ze veranderen in goud.
Liefs, Cornelie
